وقتی که از تجسم تهاجم فردا
به تسلیم امروز می رسی
بگذار خاطره ها را گریه کنم
بگذار شعر شوم
آن قدر که دروغ بپنداری ام
و در انزوای حقیقت
رویایم بخوانی
تو پنجره ای باش
که رو به عادت منظره ها باز شود
ولی از من مخواه چنین
که بدون انتظار و قاصدک و باد
اتفاقی بیش نخواهم بود
که روزی فراموش می شود
دلم را در خاطره ها رها کن
بگذار شعر شوم
در همین لحظه های قدیمی
با همین واژه های وصله دار دلتنگی.
وقتی که خواب پرواز
در چشم های تو سنگین است
بیدار ماندن
استقامتی است برای بودن با تو
ولی من
آسمان را خواب دیده ام.
بگذار به جستجوی ستاره ها
شعر شوم
ببارم
آن قدر
که دروغ بپنداری ام
اما فردا
جواب عشق را که خواهد داد؟!
